انجیر

به غایت شیرینند این انجیرهای از ناف زمین برآمده؛ با طعم چون عسلی که انگار از پستان خاک تراوش میکند.
ذره ی خاکی که  امروز در دستان منست؛ آیا درخود اندیشیده که شاید فردا روز؛ طراوت گل گلدان خانه ام باشد، پستان برآمده ی درخت انجیر باغچه ام، یا ذره ی غبار تاقچه ای متروک و شاید کدورتی که قرارست بر ریه هایم بنشیند  و مرا با سرفه هایی مکرر وکشدار... به سمت عدم بخواند؟
  سرنوشت انسان از سرنوشت این ذره ی خاک هم؛ وهم انگیز ترست.

راشین گوهرشاهی

/ 0 نظر / 19 بازدید